MAGNEET

zelfstandig naamwoord

1. natuurkunde voorwerp dat een magnetisch veld vormt, waarmee het ferromagnetische materialen zoals ijzer, nikkel en kobalt aantrekt. Een magneet heeft een noord- en zuidpool; gelijke polen stoten elkaar af, terwijl tegengestelde polen elkaar aantrekken. Er zijn permanente magneten en elektromagneten
2. figuurlijk persoon, zaak of plaats die grote aantrekkingskracht uitoefent op iets of iemand