COHERENTIE

zelfstandig naamwoord

1. het coherent zijn, het vertonen van min of meer ordelijke samenhang
2. natuurkunde mate van mogelijke golfinterferentie
3. natuurkunde spectrale ~ maat om de onderlinge afhankelijkheid tussen twee tijdsignalen te bepalen als functie van de frequentie, met waarden tussen 0 en 1
4. taalkunde tekstuele ~ het inhoudelijke verband binnen een bij elkaar horende reeks talige uitingen zoals een alinea of hele tekst, zowel op talig als op buitentalig niveau
5. psychologie centrale ~ het op psychisch niveau globaal en in de context verwerken van binnenkomende informatie